Logo Wrocławia www.wroclaw.mfbiz.pl

Reklama

Warsztaty motocyklowe Wrocław

Twoje Wrocławskie zakupy grupowe


zespoły muzyczne Wrocław, zobacz bazę firm zespoły weselne we Wrocławiu warto - niskie ceny!

Historia Wrocławia

III rzesza

Po zjednoczeniu Rzeszy w 1871 rozpoczął się we Wrocławiu okres przyspieszonego rozwoju gospodarczego i urbanistycznego. Na Starym Mieście w 1875 znajdowało się 3/5 wszystkich wrocławskich sklepów, a obszar wewnątrz fosy przekształcał się wyraźnie w nowoczesne city, gdzie obok sklepów dominowały biura banków, przedstawicielstw spółek przemysłowych i handlowych. W rozbudowie wewnętrznej infrastruktury początkowo skoncentrowano się na inwestycjach komunalnych, budując 1864 i 1881 gazownie, modernizując system zaopatrzenia w wodę ( 1871 ) oraz do 1881 kanalizację. Po 1885 na plan pierwszy wysunęło się budownictwo reprezentacyjnych budowli przeznaczonych dla urzędów miejskich, państwowych i władz prowincjonalnych oraz muzeów. Połączono obie sfery aktywności inwestycyjnej na przełomie wieków, budując w mieście elektrownie ( 1891 i 1903 ) , nową gazownię na Tarnogaju ( 1902 ) i wieżę ciśnień przy ul. Wiśniowej ( 1904 ), a także rozszerzając reprezentacyjną zabudowę wokół ul. Powstańców Śl. , gdzie przeniosły się instytucje państwowe i konsulaty. Stylem architektury cesarskiej Rzeszy stał się neorenesansu niderlandzki ( Stara Rejencja, obecnie Muzeum Narodowe ). Równolegle pojawił się styl neobaroku ( gmach Sejmu Prowincjonalnego Śląskiego, obecnie gmach Naczelnej Organizacji Technicznej ). W prywatnych inwestycjach dominowała secesja ( Dom Towarowy Braci Barash obecnie SDH Feniks). Symbolem nowoczesności były w 1881 telefony, w 1893 tramwaj elektryczny, w 1906 taksówki. Zbudowano nowe lub zmodernizowano mosty, poszerzono trasy wylotowe z miasta. Zasługi w urbanizacyjno-przestrzennej przebudowie i estetycznym wizerunku Wrocławia miał wieloletni ( 1891-1912 0nadburmistrz, G. Bender, dzięki któremu miasto osiągnęło rangę metropolii. Uporządkowano, utworzono lub zagospodarowano ok. 500 ha parków, w tym najstarszy Park Szczytnicki i zadrzewiono ok. 50 km. ulic. Nad estetyką miejską czuwały Komisja ds. Promenad i Założeń Parkowych oraz Związek Upiększania Miasta. Porządkując Rynek usunięto z niego jarmarki, a stragany przeniesiono w 1908 do hal targowych. W 1904 do pięciu historycznych przedmieść dołączyło Strzelińskie, w 1912 podzielono na dwie odrębne części Przedmieście Świdnickie . Przedmieścia Odrzańskie i Piaskowe były najbiedniejsze i wyróżniały się najwyższą śmiertelnością mieszkańców, najbardziej uprzemysłowione były Przedmieścia Oławskie i Mikołajskie. Znaczącą rolę Wrocław spełniał w przemyśle maszynowym ( gł. Taboru kolejowego: Linke-Hofmann-Werke -Pafawag), metalurgicznym ( Archimedes), także odzieżowym i skórzano-obuwniczym. Te ostatnie miały charakter rzemieślniczy i opierały się na pracy chałupników, zwłaszcza kobiet, stąd pod względem rozmiarów ich zatrudnienia Wrocław zajmował pierwsze miejsce w Rzeszy. Industrializacja miasta widoczna jest w liczbie zatrudnionych robotników: 1895 było ich ok. 72 tyś., w 1907 ponad 97 tyś. W XX w. wzrosła liczba osób zatrudnionych w usługach, handlu, transporcie, komunikacji i przedsięwzięciach budowlanych. Na atmosferę życia miejskiego wpływała licznie wydawana prasa, gdyż partie polityczne, organizacje zawodowe lub związki fachowe wydawały własne pisma. Ze względu na wiadomości giełdowe, trzykrotnie w ciągu dnia ukazywały się wydania trzech dzienników: konserwatywnej- " Schlesische Zeitung", centrowej - " Schlesiche Volkszeitung" i liberalnej - " Breslauer Zeitung". Od 1869 bujnie rozwijało się życie teatralne, toteż obok Teatru Miejskiego (1841), powstał m. in. Teatr Lobego. W 1906 miasto ufundowało budynek dla opery ( Teatr Polski ), rozrywki zapewniały teatrzyki ogrodowe - Cyrk Buscha i Lunapark. Zainteresowaniem mieszkańców cieszyły się wyścigi konne i stowarzyszenia : gimnastyczne ( od 1858), wioślarskie ( 1878), pływackie ( 1881), kolarskie ( 1893). Od początku XX w. powstawały szkoły wyższe i półwyższe: 1903 Szkoła Budowlana, 1910 Wyższa Szkoła Techniczna, a Szkoła Sztuki i Rzemiosła uzyskała w 1911 status akademii. W 1914 było 6 gimnazjum w tym jedno katolickie i jedno żydowskie oraz dwa gimnazja realne, 147 miejskich szkół lud. ( 87 ewangelickich i 60 katolickich ) , dla których od początku wieku zbudowano ponad 50 nowych budynków szkolnych. Podsumowaniem pomyślnego okresu rozwoju miasta była w 1913 Wystawa Stulecia, upamiętniająca antynapoleońską wojnę wyzwoleńczą i otwarcie Hali Stulecia ( Hali Ludowej ). Lata wojny 1914-1918 przyniosły załamanie gospodarcze, wiele uciążliwości codziennego życia i zmniejszenie liczby ludności. W 1918 wraz z upadkiem Hohenzollernów Wrocław stracił status królewskiej siedziby rezydencjonalnej.

Strona główna - Historia Wrocławia - Zabytki Wrocławia - Barwy miasta - Zieleń miejska - Ciekawostki - Współpraca
Copyright projektowanie stron wwwmfbiz.pl